Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Στέπα ΙΙΙ





Ὧρες ἀτέλειωτες ἔτρεχε τό λεωφορεῖο στόν κακόπαθο ἀσφάλτινο δρόμο καταμεσίς τῆς στέπας. Ζητήσαμε στάση ἀπό τόν ὁδηγό γιά ἕνα τσιγάρο, νά ἰσιώσουν τά σώματα, μερικά τεντώματα, λίγο βάδισμα. Ὅπου ἔβλεπες γῆ κι οὐρανός σέ τόνους ὤχρας, ἐνῶ στήν ἀπόμακρη, δυσδιάκριτη ἄκρη τοῦ ἐπίπεδου ὁρίζοντα, καί μόνο ἐκεῖ, ὁ ἥλιος ἀργοπλάγιαζε αἱμόφυρτος. Μυρουδιά βασιλεύουσα πυρπολημένου, ἀλλοῦ ὅμοιου μέ πούλβερη, ἀλλοῦ γεμάτου γρόμπους χώματος. Ποῦ καί ποῦ θάμνοι, πόες, κλαριά-ἀποκαΐδια, ἄν καί στούς ξερούς βλαστούς τους κόχλαζαν χυμοί.
Τεράστιο πεδίο μάχης, ἀκαταμέτρητο, ἁλώνι τῆς ζωῆς, σέ γοργή ἀνασκόπιση ταινία τῆς δικῆς μου. Λαγοί, νυφίτσες, ὄρνια, πεταλοῦδες μέ μουντά φτερά, ἀετοί, κροταλίες, ἀνακόντες. Μπορεῖ ἀπό πείνα, μπορεῖ ἀπό βῆμα σου ἀπρόσεχτο, ἴσως κι ἀπό κίνηση αὐθόρμητη, ἄσκεφτη νά σέ νομίσουν ἀπειλή, μιά δαγκωνιά, ἕνα ἀπροσδόκητο, ἀστραπιαῖο τύλιγμα μέ τρόπο ὅπως στό γαϊτανάκι ἡ χρωματιστή κορδέλα, ἤ τό γυναικεῖο κορμί μ’ ἔρωτα ἀνεκδιήγητο στό ἀρσενικό-κι ἄντε γειά!  Ὅπως καί νά ‘χει, τίποτα κακό ἀπό μόνο του. Ὡστόσο ἡ ἑρμηνεία… Στά ζῶα, τόν ἄνθρωπο… Ἴσως νά ‘χε ἐνδιαφέρον ἄμποτες, ὅπως ἐδῶ πα’ δά στή στέπα, ὅπως ἡ ἴδια ἡ στέπα, ἄν ζοῦσα στό ἀκαριαῖο κι ὄχι τή ζωή στό ἑρμήνευμά της.


[Πρώτη δημοσίευση Περιοδικό Στέπα τεῦχος 7]

Δεν υπάρχουν σχόλια: