Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Czeslaw Milosz: Ἀγάπη

Ἀπόδοση στά ἑλληνικά: Νατάσα Κεσμέτη



Ἀγάπη σημαίνει νά μάθεις νά κοιτᾶς τόν ἑαυτό σου
Μέ τόν τρόπο πού κανείς κοιτάζει ἀπόμακρα πράγματα
Γιατί ἀνάμεσα σέ πολλά εἶσαι μόνον ἕνα.
Καί ὅποτε κάποιος βλέπει μ' αὐτόν τόν τρόπο γιατρεύει τήν καρδιά του,
Δίχως νά τό ξέρει, ἀπό ποικίλa δεινά -
Ἕνα πουλί κι ἕνα δέντρο τοῦ λένε: Φίλε.

Ὕστερα θεληματικά χρησιμοποιεῖ τόν ἑαυτό του καί τά πράγματα
Ἔτσι πού νά στέκονται μέσα στή φεγγοβολή τῆς ὡριμότητας .
Δέν ἔχει σημασία ἄν γνωρίζει τί ὑπηρετεῖ :
Ὅποιος μέ τόν καλύτερο τρόπο ὑπηρετεῖ δέν τό καταλαβαίνει πάντοτε.




[Συχνά ἔχει τονιστεῖ τό μᾶλλον ἀσύνηθες τῆς περίπτωσης τοῦ Μιλόζ, ὁ ὁποῖος διατήρησε τήν πίστη του ὡς Ρωμαιοκαθολικοῦ ἀκόμα καί μέσα στή φρίκη τῶν Δύο Παγκοσμίων Πολέμων· πολλοί διανοούμενοι πού ἔζησαν καί ἐπέζησαν κατά τήν ἴδια περίοδο δοκιμάστηκαν ἀπό τόσο τρομερές κρίσης πίστεως ὥστε ποτέ δέν συνῆλθαν. Ὁ Krzysztof Dybrciak στό Παγκόσμια Λογοτεχνία Σήμερα (World Literature Today) διακήρυξε:Τό ἔργο τοῦ Μιλόζ εἶναι τόσο ἀσυνήθιστα ἐξαιρετικό στήν ἐποχή μας, ἔτσι πού νά φαντάζει ὡς φαινόμενο τό γεγονός πώς ὁ Μιλόζ ἀνῆλθε στήν ἐπιφάνεια τῆς σύγχρονης τέχνης ἀπό τά μυστηριακά βάθη τῆς πραγματικότητας. Σ' ἕναν καιρό ὅπου φωνές ἀμφιβολίας, νεκρότητας καί ἀπόγνωσης ἀκούγονται ὡς οἱ ἐπικρατοῦσες· ὅταν οἱ συγγραφεῖς ξεπερνοῦν ὁ ἕνας τόν ἄλλον στήν ἀπογύμνωση καί ἀκύρωση τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ πολιτισμοῦ του, καί τῆς φύσης· ὅταν ἡ κυρίαρχη πράξη εἶναι ἡ καταστροφή... ὁ κόσμος πού κτίστηκε ἀπό τόν συγγραφέα τοῦ "Φῶς τῆς Μέρας" δημιουργεῖ ἕναν χῶρο ὅπου κάποιος μπορεῖ νά ἀναπνεύσει ἐλεύθερα, ὅπου μπορεῖ νά καταφύγει. Ἀποδίδει στόν κόσμο τῶν φαινομενικοτήτων διαύγεια καί συμπυκνωμένη ὕπαρξη. Δέν ὑπόσχεται καμιά τελική λύση σχετικά μέ τά ἀπελευθερωμένα στοιχεῖα τῆς φύσεως καί τῆς ἱστορίας ἐδῶ πάνω στή γῆ, ἀλλά διευρύνει τόν χῶρο στόν ὁποῖο κανείς μπορεῖ νά ἀναμένει τήν Ἔλευση μέ ἐλπίδα. Ὁ Μιλόζ δέν πιστεύει στήν παντοδυναμία τοῦ ἀνθρώπου, καί ἔχει κενωθεῖ ἀπό τήν αἰσιόδοξη πίστη στήν αὐτάρκεια τοῦ ἐγώ γιά ἕναν κόσμο πού γίνεται γνωστός μόνον μέσῳ τῆς ἐμπειρικῆς βίωσης. Ὁδηγεῖ τόν ἀναγνώστη σ' ἕναν τόπο ὅπου μπορεῖ κανείς νά δεῖ - παραφράζοντας τήν διατύπωση τοῦ ποιητῆ ἀναφορικά μέ τόν χρόνο - τήν Ὕπαρξη νά ὑψώνεται πάνω ἀπό τήν ὕπαρξη διά μέσου τῆς Ὑπάρξεως. (Πηγή : Poetry Foundation, Poetry Magazine.)]

[Πρώτη δημοσίευση στό παρόν ἱστολόγιο]

Δεν υπάρχουν σχόλια: