Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Ὅλα εἶναι ἐδῶ



Δέν ἔθαψε τόν σκύλο οὔτε τή γάτα. Γενικῶς δέν πήγαινε σέ κηδεῖες παρά σ’ ἐκείνων πού ἦσαν σ’ ἕναν βαθμό γνωστοί, ἤ συγγενεῖς πού ‘χανε κόψει σχέσεις. Στοῦ πατέρα μέ τό ζόρι, ἀλλά κοίταζε τά οὐράνια τόξα. Στῆς μάνας ἔλειπε ὑπερατλαντικό ταξίδι.
Μ’ ἐκείνην ἐδῶ καί χρόνια τρόμαζε. Ὥσπου μιά μέρα τοῦ δήλωσε ἀπροσδόκητα: «θά φύγω πρώτη! Τό ξέρω. Δέν μπορῶ ἀλλιῶς!»
Δέν κατάφερε νά σηκωθεῖ τήν ἴδια στιγμή ἀπ’ τό τραπέζι ὅπου κουτσόπιναν, περίμενε νά τελειώσουν ὅπως κάθε ἄλλη φορά. Στήν καληνύχτα ἕνα αἰφνίδιο, ἀστραπιαῖο γράπωμα, τά κεφάλια τους ἔγειραν μιά φευγαλέα στιγμή στούς ὤμους, καθώς τά χείλη ἐγύρευαν τά μάγουλα μπερδεύτηκαν, ἀγγίχτηκαν στόμα μέ στόμα. Τραβήχτηκαν μ’ ἔξαψη. Στά βλέμματα αἰφνιδιασμός κι ὅλα ἐκεῖνα πού δέν εἶχαν εἰπωθεῖ, δεν... Μικρή παράταση συνάντησης ὥσπου ν’ ἀποτραβηχτοῦν τά χέρια…
Χρόνια τώρα δέν ἔχουν ἰδωθεῖ. Κι ἄν κήδεψαν κείνη τή νύχτα, δέν θάψαν τίποτα.

[Πρώτη δημοσίευση: ἠλεκτρονικό φρέαρ, 21/8/2015]

Δεν υπάρχουν σχόλια: