Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Loren Eiseley Ἀπόσπασμα ἀπό τό δοκίμιο: "Ὁ Ἄνθρωπος ἀπό τό δάσος τῶν Ἡλιοτροπίων" Ἀπόδοση στά ἑλληνικά: Νατάσα Κεσμέτη



Κι ἀκόμα ἔχω ἐπίγνωση τοῦ κορμοῦ πού τεντώνεται ἀπαίσια πίσω ἀπό μένα κατά μῆκος τοῦ πατώματος. Εἶμαι κι ἐγώ μέ πολλές ὄψεις, ἕνα πράγμα πού ἔχει σκαρφαλώσει κάθετα πάνω ἀπό τίς σκοτεινές ἀτέλειωτες στρωματώσεις τῶν φύλλων κι ἔχει, γλιστρώντας καχύποπτα, ἀποβληθεῖ τριχωτό, μέσα ἀπό το λαμπύρισμα τῆς γαλάζιας νύχτας τῶν παγετῶν. Ἐγώ, ὁ προφέσσορας πού τρεμουλιάζει παράλογα πάνω στήν ἐξέδρα μέ τό βιβλίο καί τά γυαλιά μου, εἶμαι τό μόνο φιλόσοφο ζῶο. Εἶμαι το σκουλήκι πού ξεδιπλώνεται καί τό λασπόψαρο, τό ἀλλόκοσμο δέντρο τῆς Ἴγκντρασιλ πού δίνει ἀδιάκοπα σχῆμα στόν ἑαυτό του πέρα ἀπό τό σκοτάδι πρός τό φῶς.

Ἀπό τό δοκίμιο «Ὁ Ἄνθρωπος ἀπό τό Δάσος τῶν Ἡλιοτροπίων», στό βιβλίο τοῦ Loren Eisley Tό Στερέωμα τοῦ Χρόνου.

[Πρώτη δημοσίευση: ἠλεκτρονικό φρέαρ]

Δεν υπάρχουν σχόλια: