Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Ἕνα ἄλλο εἶδος Φθινοπώρου – τοῦ Loren Eiseley (Ἀπόδοση: Νατάσα Κεσμέτη)


Τοῦτο τό ἀπολιθωμένο κλαδί μέ τήν τραχειά ὄψη καί
τίς σκλῆθρες νά τρυποῦν μετουσιωμένες σέ κοφτερές ὀρυκτές βελόνες,
ζοῦσε ἑκατό ἑκατομμύρια χρόνια πρίν,
λύγιζε σ’ ἕναν ἀθέατο ἄνεμο, φύλλα ἔριχνε νά σβήσουν πάνω στό βουνό.
Σήμερα
τό βουνό ἔχει ἐξαφανιστεῖ καί τοῦτο τό ἀπομεινάρι
ἄφθαρτο πάνω στό γραφεῖο μου περιμένει τήν ὥρα πού, μέ τή σειρά μου, κι ἐγώ
θά ἐξαφανιστῶ .
Κάποτε βρισκόταν στή ζωή, καί γιά νά παραμείνει ἅλατα ὀρυκτά μετέλαβε.
Τοῦτο τό χέρι πού γράφει
κοκκαλώνει ἄκαμπτο, ἀλλά δέν ἔχει παρόμοιες δυνάμεις, καμιά κρυσταλλική ἀπορροφητικότητα γιά νά κρατᾶ τήν πένα στούς αἰῶνες πού διαβαίνουν
καθώς ἀργή σκέψη στάζει ἀπό τούς πρασινισμένους μέ λειχῆνες πλάνητες λίθους, καί τά πεσμένα στή γῆ μεσουρανήματα τους.
Τό μελάνι θά παγώσει καί θά χαθεῖ, αὐτή ἡ πένα θά γίνει
ἡ σκουριά τῶν στοιχείων της,
ἡ σκέψη ἐδῶ, ἡ συνειδητοποίηση τοῦ χρόνου,χάνεται
μαζί μέ τόν ἐγκέφαλο πού διαλύεται. Τό σύμπαν προβάλλει προτιμήσεις στίς ραφές τοῦ ἄνθρακα,
τό χαμένο φύλλο στόν σχιστόλιθο τό ἐντύπωμά του, τό ἔντομο στό κεχριμπάρι, ἀλλά ἡ σκέψη πού παραδίδει τό πνεῦμα στόν ἄνεμο ὅμοια μέ τά φθίνοντα φύλλα τῆς ἐποχῆς σβήνει. Ποῦ εἶναι
σέ τοῦτο τό κλαδί ὁ γλύπτης του ἄνεμος;
Ἴσως ἀκόμη πλανιέται στόν αἰθέρα, μά τό κλωνάρι ἐδῶ σωρός ἔχει πλαγιάσει.
Τ’ ἀλλόκοτα φύλλα του εἶναι τώρα μέρος τοῦ σώματός μου
κι ἀφήνω τήν πένα νά πέσει μαζί μέ τό χέρι μου κάνοντας
τή σκέψη
πώς ὑπάρχει ἕνα ἄλλο εἶδος φθινοπώρου νά προσδοκοῦμε.
Τά φύλλα κ’ ἡ σκέψη σπάνια μποροῦν νά ἐπιστρέψουν. Ὁ ἄνεμος τά χάνει
ἤ κάποιο παραμένει στόν ἀργιλικό σχιστόλιθο
καθώς ἀκρυπτογράφητο ἱερογλυφικό χάραγμα
ἄλλοτε νοηματισμένο
σέ πηλό.



***


Τό συγκεκριμένο ποίημα ἔδωσε τό ὄνομα στή συλλογή Another Kind of Autumn, ἡ ὁποία ἐκδόθηκε τήν τελευταία χρονιά (1977) τῆς ζωῆς τοῦ Loren Eiseley, κοσμημένη μέ χαρακτικά τοῦ Walter Ferro. Πρόκειται γιά δύσκολο ποίημα τοῦ ἀνθρωπολόγου, φιλόσοφου, Hobo ποιητῆ, L.E. πού ὀνομάσθηκε δικαίως ὁ Thoreau τοῦ 20οῦ αἰώνα. Eὐχαριστῶ τούς συναδέλφους συγγραφεῖς Μαρία Μαρκαντωνάτου καί Πάνο Πρωτοπαπᾶ γιά τήν ἐνθουσιώδη συμμετοχή τους, μέ προτάσεις ἐναλλακτικῶν λύσεων στά ὡραῖα αἰνίγματα ἑνός Δαρβινιστῆ, κάθε ἄλλο παρά ὑλιστῆ, ἀντιθέτως ἕναν λάτρη τοῦ Ἱεροῦ στή Ζωή τῆς Φύσης καί τῆς Τέχνης. Οἱ ἐξηγήσεις ἀπό τόν Νικόλα Παυλόπουλο διεργασιῶν καί φαινομένων ὅπως ἡ μεταλλοποίηση, ἡ ὀρυκτοποίηση, ἡ κρυσταλλική δομή καί χρήση τοῦ ἄνθρακα στή φύση, στάθηκαν πολύτιμες γιά τήν κατανόηση τῶν μεταφορῶν τοῦ ποιήματος.

Πρώτη δημοσίευση: ἠλεκτρονικό φρέαρ, 11/10/2015]