Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Εἴμαστε οἱ χαράκτες γραφιάδες – του Loren Eiseley Απόδοση Νατάσα Κεσμέτη



Σαράντα χρόνια δέν τήν ἔχω δεῖ.
Εἶναι πολύ μεγάλη πιά,
ἤ κείτεται σέ κάποιο ἀπό κεῖνα τά κεντροδυτικά
ἀγροκτήματα νεκροταφεῖα ὅπου
κανείς δέν θυμᾶται γιά πολύ, καθώς ὅλοι
τά ἐγκαταλείπουν γιά τίς πόλεις. Ἦταν νέα, πασπαλισμένη φακίδες
κι ἕνα πλατύ γενναιόδωρο στόμα. Καλό κορίτσι
ἄξιο νά τό ἀγαπᾶς μιά ὁλόκληρη ζωή, ἀλλά πάντα
ἀλλιῶς διαλέγει ὁ κόσμος ἤ τυφλωμένα ἐμεῖς οἱ ἴδιοι.
Δέν θά θυμόμουν τόσο καθαρά
ἄν δέν ἦμουν ἐδῶ
δίπλα σ’ ἕναν ὑγρότοπο τῶν πεδιάδων
τέλμα πασπαλισμένο μέ φθινοπωρινά φύλλα
λάσπη πού στεγνώνει στήν ἀκτή φανερώνοντας τό ἀποτύπωμα
ταξιδιάρικων πουλιῶν μέ κατεύθυνση τό νοτιά.. Εἶμαι πολύ γέρος γιά νά ταξιδέψω,
ἀλλά ξάφνου ἀναγνωρίζω π ῶ ς ἕνας ἄνδρας στή Σουμερία
μίλια καί χιλιετίες μακριά
εἶδε τό ἴδιο ἀποτύπωμα καί σκέφθηκε πώς
πάνω στόν σκληρό ἀπ’ τή φωτιά πηλό, ὑπάρχει τρόπος νά πεῖς
«μοναξιά»
τρόπος νά πεῖς
«ποῦ εἶσαι;» μέσα στούς αἰῶνες
τρόπος νά πεῖς
«συγχώρα με»,
ἕνας τρόπος νά πεῖς
«Ἤμασταν νέοι. Θυμᾶμαι. Κι αὐτός,
αὐτός ὁ πηλός
μέ τά ἀποτυπωμένα πόδια τῶν πουλιῶν,
ἄν χρειάζεται ἡ αἰωνιότητα
μπορεῖ κάπου, κάπως νά σέ φτάσει,
ἄν χρειάζεται ἡ αἰωνιότητα γιά νά ἀπαντήσεις.»
Ὅμοια ὑπῆρχαν ἄνθρωποι
στή Σουμερία, ἤ ἄλλοι πού ἔκλαιγαν μέ λυγμούς ἀνάμεσα
στά φθινοπωρινά φύλλα τοῦ πάπυρου στήν Αἴγυπτο.
Εἴμαστε οἱ χαράκτες γραφιάδες πού μέ ὀδύνη
ὑπερβήκαμε τά σώματά μας.


………………………………………………………………
* Μέ εὐχαριστίες στόν ποιητή καί πεζογράφο Πάνο Πρωτοπαπά,
πού γεννήθηκε δίπλα στό Νεῖλο, γιά τήν πρόθυμη βοήθειά του.
[Πρώτη δημοσίευση τῆς μετάφρασης στό ἠλεκτρονικό Φρέαρ.]