Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Σκιές

  Μιλοῦσε μέ τίς μνῆμες, τίς ἐντυπωσεις, τήν ἀπουσία. Μ’ αὐτόν τόν τρόπο ἀπέφευγε τίς διαφωνίες, οἱ ἐντάσεις πού ἴσως νά ξεσποῦσαν, ἐξαφανίζονταν ἐν τῆ γενέσει τους. Ἔτσι βασίλευε ἀνοιξιάτικη μεσογειακή θέρμη ἀνάμεσά τους, σέ ἀντίθεση μέ τήν παγωνιά πού ὅταν γιά διάφορους λόγους ἔπεφτε κάποιες στιγμές τῆς πραγματικότητας, ἐπιμένοντας μάλιστα γιά καιρό, ἔνιωθε ἀποφλοιωμένο δέντρο βορά στόν χιονιά, καί μέ κομμένες ρίζες.
  Φαινόταν καθαρά ἡ συγκίνηση, τό ἀλάφιασμα, πῶς ταλανιζόταν, πῶς μέ κάποιους αἰφνιδιασμούς ἔμενε στήλη ἅλατος, καθώς, ἀπροσδόκητα, μιά περασιά τοῦ ἀνέμου μπορεῖ νά γέμιζε τά πνευμόνια του μέ τ’ ἄρωμά της, ὅταν ἄσχετα, τυχαῖα ἀγγίγματα μέ πρόσωπα καί πράγματα ξύπναγαν στά δάκτυλά του τήν ἰδιαίτερα λεπτή κι ἐξευγενισμένη ὑφή τοῦ δέρματός της, ἄν τύχαινε μιά ἄγνωστη φωνή στό πλῆθος νά θυμίζει τή θωπεία τῆς δικῆς της.
  Συνομιλοῦσε, τῆς ἐκμυστηρευόταν τά βαθύτερα, μά καί τά ἐλαφρά τῆς κάθε ἡμέρας. Δέν τῆς κρατοῦσε τίποτα κρυφό. Κι ὄχι διότι εἶχε μονάχα ὁ ἴδιος τή διάθεση, ἀλλά αἰσθανόταν κι ἀπό ἐκείνη τήν πίεση νά μάθει, νά τῆς μοιραστεῖ καθετί. Ἔστω ἀπό τή σκιά της.
  Ἥσυχα, ἀδιατάρακτα, ἐπαρκής, σκιά ὁ ἴδιος ζοῦσε ὁλοσχερῶς μέ τή σκιά της.

Πρώτη δημοσίευση: ἠλεκτρονικό φρέαρ

Δεν υπάρχουν σχόλια: