Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Στή "χώρα τοῦ Ποτέ"


Καθόταν στήν πρώτη σειρά. Παρακολουθοῦσε τήν ἀεροσυνοδό μέ τήν κατάλευκη στολή νά σφραγίζει τήν πόρτα τοῦ ἀεροπλάνου. Ἀκριβῶς ἐκείνη τή στιγμή πάτησε κι ἡ ἴδια τό κουμπί ὥστε νά ξεκινήσει ἡ μαζική ἀποστολή τοῦ sms πού εἶχε γράψει ἀπό προχτές, μόλις ἑτοίμασε τή βαλίτσα της: «Φεύγω. Δέν ἀντέχω νά κλάψω κανέναν.»
Καθώς πατοῦσε τό πλῆκτρο ἀπενεργοποίησης τοῦ κινητοῦ, ἔφτασε στ’ αὐτιά της ἕνα παιδικό ἀναφυλλητό, τήν τρόμαξε τό θραῦσμα μιᾶς σκηνῆς ἀπό τό περυσινό πασχαλιάτικο γλέντι πού εἶχαν μαζευτεῖ σπίτι της ἡ οἰκογένεια σύμπασα κι ὅλοι οἱ φίλοι, τήν διαπέρασε τό ξέσπασμα μιᾶς ἀγκαλιᾶς ὅπου ἡ ἴδια εἶχε ἀφήσει σφραγίδα κι ἐνέχυρο τήν ψυχή της.
Ἀνακάθησε προσπαθώντας νά βολευτεῖ, ἐνῶ ἡ ἀεροσυνοδός τοποθετοῦσε πίσω ἀπό τήν πλάτη της ἕνα μεγάλο φουσκωτό μαξιλάρι. Ἔκλεισε τά μάτια. Τά δάκρυα πού ἔτρεχαν ἦσαν γεμάτα μέ λέξεις πού δέν εἶπε, ὁρισμένα, ποῦ καί ποῦ, ἔτσι ὅπως τό φῶς γλιστρώντας ἀπό τό παράθυρο ἔπεφτε πάνω τους, λαμπύριζαν ἀπό χάδια πού δέν ἄντεξε νά δώσει.
Ἡ κοπέλα ἔστρωσε τό μαλακό κουβερτάκι φροντίζοντας νά τή σκεπάζει, νά τήν κρατάει στή θέρμη του ὁλόκληρη. «Πρέπει νά κατεβάσω τό στόρι» τῆς εἶπε, καί νά κλείσω τό φῶς. Μή φοβᾶστε. Τό ταξίδι στή Χώρα τοῦ Ποτέ εἶναι πάντα ἤρεμο, δέν ἔχει ἀναταράξεις».
Ἔνιωσε στή φωνή τό χαμόγελό της. Δέν ἄνοιξε μάτια. «Θά τό σβήσω ἡ ἴδια» εἶπε μ’ ἕναν διακεκομμένο ψίθυρο, κι ἀμέσως κατέβασε τόν διακόπτη.
Τήν ἴδια νοσοκόμα διάλεγαν ὅλοι ὅσοι δέν ἤθελαν ν’ ἀκοῦν κουβέντα γιά τόν προορισμό.

[Πρώτη δημοσίευση: ἠλεκτρονικό περιοδικό "Φρέαρ" 21/08/2012 
http://frear.gr/?p=10591


Δεν υπάρχουν σχόλια: