Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Νατάσας Κεσμέτη: Κοράλλι που πετάει **

Από τα πλατάνια πέφτανε κάθε λίγο σκουριασμένα φύλλα με χρυσωμένες άκρες, άλλα ολοκίτρινα, άλλα θαμπωμένα όπως χνωτισμένα γυαλιά ή ξεφτισμένα κομμάτια από παλιούς κασσιτερωμένους καθρέφτες.
Σ' ένα από τα τσίγκινα τραπεζάκια καθόταν η Ελένη, χωμένη στο παλτό της -εικόνα φθινοπώρου, πολύ μόνη. Έτσι μπορεί να νόμιζε κάποιος που δεν θα την γνώριζε καθόλου, ούτε θα είχε το χάρισμα να παρατηρεί, όχι από περιέργεια, αλλά με αυθεντικό ενδιαφέρον. Για όποιον όμως η θέα της Ελένης ραντισμένης από τόσα χρυσωμένα φθινοπωρινά υαλουργήματα ήταν συναρπαστική, άλλα σημεία θα αποκαλύπτονταν στην κάπως σαστισμένη του αναγνώριση:
Η Ελένη σκεφτόταν όπως πάντα και έγραφε όπως σ' όλη τη ζωή της κι ακόμα περισσότερο τώρα που είχε βρεθεί κάτω από την βροχή των πλατανόφυλλων. Όμως βρισκόταν μέσα στην μαγική αύρα εκείνων που είχε μαζί της, θεούς, θεές, ήρωες αλλά κυρίως τους παίδες: από τον "παράξενο Τελεσφόρο" και τον αλεξανδρινό Αρποκράτη μέχρι τον "Αρχέμορο, το παιδί του θανάτου", την "Αταλάντη, το ταχύτατο κορίτσι", τον "Γλαύκο, το αναστημένο παιδί", τον "Ίαμο, το παιδί των μενεξέδων" κι ένα πλήθος άλλα "πέτρινα παιδάκια" του αρχαίου κόσμου και των μύθων του. Παιδάκια που της ήσαν όχι μόνο αγαπημένα αλλά και πολύτιμα, τόσο που να γράφει πως τα βλέπει στους σύγχρονους δρόμους ζωντανεμένα....
Το τσίγκινο τραπεζάκι όπου ακουμπούσε τους αγκώνες της έσταζε κάπου κάπου από τις στρογγυλεμένες άκριες του μικρές ωοειδείς σταγόνες -αντανακλάσεις  που μέσα τους ελάχιστα θραύσματα από τον ουρανό ή το πρόσωπό της λάμπανε για μια στιγμή. Νερό και ουρανός γύρω από το τραπεζάκι σχημάτιζαν έναν θαμπό αργυρό δίσκο κάτω από το αγαπημένο φυτό της δενδρίτιδος.*
Όπως κοίταζε χωμένη στην περισυλλογή της, δεν ήξερε αν το κάλεσε ή αν ήρθε από μόνο του τυχαία. Δεν μπορεί να ήταν όμως τυχαία γιατί αυτό δεν ήρθε για μια στιγμή μόνο. Δεν πέταξε πάνω από το κεφάλι της για να χωθεί, διαλέγοντας ένα κλαδί του πλατάνου, ανάμεσα στα φύλλα που λίγο λίγο τον εγκατέλειπαν, ώσπου να τον αφήσουν εντελώς γυμνό. Όχι! Αυτό έφερε τον πορτοκαλί πουπουλένιο μανδύα μπροστά στο πρόσωπό της κι άρχισε να κάνει κύκλους γύρω του φανερώνοντας όλες τις αποχρώσεις των κοραλλιών που το στόλιζαν. Ένα τόσο δα πουλάκι! Ίσως ένα ξεχωριστό είδος κοκκινολαίμη.
Δεν έδειξε ξαφνιασμένη. Μπορεί να το αναγνώρισε σαν μέρος της ρέμβης της ή σαν ένα ολόφωτο στοχασμό, έναν ζ ω ν τ α ν ό στοχασμό που πετούσε ολόγυρά της. Αλλά το κοραλλένιο πλάσμα δεν αρκέστηκε στο να την τριγυρίζει. Πλησίαζε όλο και πιό πολύ το πρόσωπό της. Της άγγιξε τα χείλη και αυτή δεν τραβήχτηκε καθόλου στο άγγιγμα του ράμφους του. Είχε κάποιο ψιχουλάκι στα χείλη της; Μπορούσε να ταΐζει τα πετεινά του ουρανού;

Η Ελένη Λαδιά και ο ρουμπινένιος κοκκινολαίμης έφερναν ένα μήνυμα. Αλλά για ποιόν; Ίσως για μένα. Θα μάθω κάποτε το περιεχόμενό του; Θέλω πολύ. Δεν πρόλαβα να εκφράσω αυτή την ισχυρή επιθυμία και ξαφνικά ήρθε ένας φίλος. Πόσο έμοιαζε με παραμύθι! Όμως δεν ήταν. Απλά ο φίλος γνώριζε πολλά για τον Μεσαίωνα 
"Τότε" μου είπε "έβλεπαν στον κοκκινολαίμη το Παιδίον, το Παιδί-Χριστός! Κι ακόμα έβλεπαν το Θείο Πάθος Του, και είχανε μια σχετική ιστορία.
Λέγανε πως ο κοκκινολαίμης πέταξε ψηλά στο κεφάλι του Κυρίου και προσπαθούσε με το μικρό του ράμφος να βγάλει ένα ένα τα αγκάθια απ' το στεφάνι Του. Αλλά τ' αγκάθια ήτανε μεγάλα κι ο κοκκινολαίμης δεν ήταν παρά ένα μικρό πουλάκι. Τ' αγκάθια του τρυπήσανε το στήθος κι από τότε φοράει, ωσάν παράσημα της αγάπης και του πόνου του για τον Κύριο, το ρουμπινένιο περιλαίμιό του! 
Θυσία και ανανέωση της ύπαρξης, άνοιξη μες στο καταχείμωνο, υπηρεσία, προσφορά, είναι μόνο κάποιοι απ' τους συμβολισμούς.", είπε ο πολύμαθος φίλος μου.
Η καρδιά μου πόνεσε και χάρηκε. Είδα πάλι την Ελένη Λαδιά να κάθεται ωσάν εικόνα φθινοπώρου, συνομιλώντας όμως με την πιο ανάλαφρη, φτερωτή άνοιξη στόμα με στόμα. Και σκέφτηκα: Τι μου θυμίζει αλήθεια;... Κοράλλι που πετάει! 

Αλλά για μένα, θα προτιμήσω να κρατήσω τα φτερούδια, το πετάρισμα, το ράμφος του κοκκινολαίμη καθώς τσιμπολογάει αθέατο αρτίδιο, στο φως από έναν λόγο του Πασκάλ:
"Κάθε τι που εμφανίζεται υποδεικνύει όχι μια πλήρη εξαίρεση ούτε μια έκδηλη παρουσία της θεότητας αλλά την παρουσία ενός Θεού που κρύβει τον εαυτό του" *

Νατάσα Κεσμέτη, Δεκέμβριος 2010

* Ελένης Λαδιά: "Οι Έλληνες παίδες στην αρχαιότητα"
* εκδ. Gema, 2010, σελ.151, όπου και κατά το Θεόκριτο η εγγραφή πάνω στη φλούδα του πλατανιού: ΔΩΡΙΣΤΙ ΣΕΒΟΥ Μ' ΕΛΕΝΑΣ ΦΥΤΟΝ ΕΙΜΙ
** Ευχαριστώ την κυρία Νατάσα Κεσμέτη για την τιμή να φιλοξενηθεί στο blog μου η πρώτη δημοσίευση του παρόντος καινούργιου της κειμένου