Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

Θοδωρή Βοριᾶ, Νυχτερινές Ἐπιπλοκές



Ἔχω τήν αἴσθηση διαβάζοντας τήν ποιητική συλλογή «Νυχτερινές Ἐπιπλοκές», ὅτι ὁ Θοδωρής Βοριάς εἶναι ἕνας τρυφερός ἄνθρωπος, ἕνας ἔφηβος, πού ἡ νύχτα τόν ἐπιπλέκει καί τόν περιπλέκει μέ τίς καί στίς διαδρομές της.
Ὅλα τά ποιήματα τῆς συλλογῆς εἶναι νυχτερινά ἐπεισόδια τῆς πόλης του, τῆς Θεσσαλονίκης, τά ὁποῖα ξετυλίγονται μπροστά μας, καθώς ἐπίσης καί στιγμιότυπα ζωῆς τοῦ ἴδιου τοῦ ποιητῆ πού συμπλέκεται μαζί τους, γι' αὐτό ἴσως ἀκόμη καί στά πιό μικρά του ποιήματα ἐπιλέγει τήν ἀφηγηματική ἐξομολόγηση, παρά τήν ἀφαιρετική οἰκονομία τῆς ποίησης.
Ἡ πόλη εἶναι, μέ τήν παραμικρή εὐκαιρία, πανταχού παρούσα (ὁ Λευκόπυργος, ἡ Ἀρετσού, Μητροπόλεως, Μπενιζέλου, Ἐγνατία, στό Βαρδάρι), λές κι ἀποτελεῖ μιά δικλείδα ἀσφαλείας, τήν ἀνάγκη ἑνός ριζικοῦ καταφυγίου, στή μελαγχολική ἐπαναστατικότητα, τή διαψευσμένη (...γερασμένα συνθήματα.../...περισσέματα ὁραμάτων.../... Ὅποιος μπορεῖ να στέκει ἤρεμος/σ' αὐτή τήν πόλη/μπορεῖ ν' ἀφουγκραστεῖ τίς φωνές/καί τά συνθήματα/πού δραπετεύουν κάθε μέρα/κι ἔρχονται πάλι τίς νύχτες/ να λουφάξουν/πίσω ἀπό τούς ξεφτισμένους τοίχους) τοῦ ἔφηβου ποιητῆ.
Ἀκόμα καί στόν ἔρωτα ὁ Θ.Β., παρ' ὅλη τή «συναλλαγή», «τῶν τραβεστί τά στέκια», «τίς ἀνάσες ὀργασμοῦ», τ' «ἀγκαλιάσματα/στά σκοτεινά ἀποδυτήρια» παραμένει τρυφερός κι ὀνειροπόλος, «ἄν λιποθυμήσεις/θά σέ πάρω στά χέρια/νά σ' ἁπλώσω σ' ἄλλο ποίημα», λέει, καί γλιστράει στήν ἐσωτερική του κρύπτη, ὅπως «βρῆκε χαραμάδες ὁ ἀέρας/καί σιγά σιγά δραπέτευσε», πού τόν περιφυλάσσει ἁπαλό ἡ ποιητική του μοναξιά καί τόν περισώζει.
Ἡ γλώσσα του, συνεπής στό ἀφηγηματικό της ὕφος εἶναι λιτή καί χωρίς ἐξάρσεις ἤ ἐξεζητημένες λέξεις, καθημερινή, κάποιες φορές γίνεται, κατά τή γνώμη μου, ἐπίμονη στό νά μεταβάλλει τό ξύλινο λεκτικῶς σήμερα (γκράφιτι, γλουτολίνη, ἀφισοκόλληση, μολότοφ) προσπαθώντας νά τό μεταβάλλει καί νά τό ἐντάξει στό ποιητικό περιεχόμενο.
Στά σύν τῆς συλλογῆς ἡ ἐπιλογή τοῦ πολυτονικοῦ, σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς γλωσσικῆς μας συνέχειας, πού ἐπιστεγάζει ἡ ποίηση.
Ἐν ὥρᾳ ὑπηρεσίας
Κλέβεις ἀνύποπτες στιγμές
γιά νά τίς κάνεις ποιήματα,
ἐσύ, ἕνας ἔνστολος ἐν ὑπηρεσίᾳ!
Γέρνουν οἱ τοῖχοι,
σ' ἐλέγχουν κάθε νύχτα,
σέ ὑποπτεύονται
γιατί ἔσκυψες στό δρόμο
ἤ γιατί βρῆκες κάτι
καί τό ἔβαλες στήν τσέπη σου...
Ἤξερες νά κρύβεις τά κλεμμένα᾿
λίγα παλιόχαρτα τσαλακωμένα,
κρυμμένα μές στήν τσέπη
ἦταν τά ὄνειρα κι οἱ στίχοι σου.
Ὅταν ἔσφιγγε τό κρύο
ἔχωνες ἐκεῖ τά χέρια
καί τά ζέσταινες.
[Νυχτερινές Ἐπιπλοκές, Θοδωρής Βοριᾶς, ποιήματα, ἐκδ. Ἐρωδιός, Θεσσαλονίκη 2008]

10 σχόλια:

Γιώργος Χ είπε...

Η απλότητα και η ειλικρίνεια κάνουν την ποίηση του Θοδωρή άμεση και ζωντανή, όπως δηλαδή είναι απαραίτητο να είναι για να λειτουργεί σαν ποίηση.

Νατάσα Ζαχαροπούλου είπε...

καλησπέρα Γιώργο.

Παρ' όλα αυτά η ποίηση δεν είναι κάτι τόσο απλό, και για να μείνει απλή χρειάζεται πολλή δουλειά.

χρειάζεται πολύ σβήσιμο και πολύ ξαναγράψιμο.

Και δεν σημαίνει ότι όποιος γράφει απλά ή εύληπτα ή, άμεσα γράφει οπωσδήποτε ζωντανά, λέει πράγματι πράγματα που αξίζουν να ειπωθούν ή ότι, εν τέλει, γράφει ποίηση.

Γιώργος Χ είπε...

Καλό βράδυ Νατάσα
Συμφωνούμε απόλυτα! Θεωρώ την συμβολή του προσώπου του δημιουργού θεμελιώδη και σχεδόν αυτονότητη, γι' αυτό δεν την ανέφερα.

Νατάσα Ζαχαροπούλου είπε...

καλησπέρα και σε σένα.

βλέπω κι εσύ νυκτόβιος...

Γιώργος Χ είπε...

Την ημέρα φαίνεται κινείται το σώμα στο δρόμο και το βράδυ το μυαλό δείχνει να ξεφεύγει πέρα από το δωμάτιο.

Νατάσα Ζαχαροπούλου είπε...

ο άνθρωπος πάντως είναι ολόκληρος, όταν το μυαλό, το σώμα και το συναίσθημα βρίσκονται σε μιάν ευθεία. Οταν όλα είναι παρόντα την ίδια στιγμή, στο ίδιο σημείο...

Radio Saolin είπε...

μ' άρεσε αυτο το ποιημα που παρεθεσες.
και για καποιους δικους μου λογους το βρισκω και πολυ αμεσο και ευστοχο.

Radio Saolin είπε...

Γραααααψε τιποταααααα ....
ή αφησε τα ιχνη σου καπου.

Νατάσα Ζαχαροπούλου είπε...

άσε Γιάννη τρέχωωωωωωωωωωω

(για καλό είναι όμως)

Γιώργος Χ είπε...

Καλή Ανάσταση Νατάσα
και χρόνια σου πολλά.
Ελπίζω να χαίρεσαι, όπου κι αν βρίσκεσαι.
Καλές γιορτές.