Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

[Ἀτμός]...

Φαίνεται
πώς στά μπαγκάζια σου
τά φόρτωσες ὅλα.
Καί τά χαρακτηριστικά σου ἀκόμα.
Ἀλλά πῶς γίνεται
κι ὅσοι ἄντρες συναντῶ
κρατᾶν ἀπό ἕνα δῶρο σου
πατέρα;

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Κυρία Ζαχαροπούλου θα ήθελα να επικοινωνήσω μαζί σας. Η ηλ. δ/νσή μου είναι thodorisvorias@gmail.com

Καλή συνέχεια στις δημιουργίες σας!

Θοδωρής Βοριάς

Νατάσα Ζαχαροπούλου είπε...

σου έχω ήδη στείλει μήνυμα.
Καλές εμπνεύσεις κι εσύ.

Ευχαριστώ,

Νατάσα

Ignis είπε...

α, κ. Ζαχαροπούλου.... ήρθα εδώ και να που συνάντησα κατευθείαν τις επιλογές του Στιχοδρομίου! Πανέμορφο το ποίημα σας...
Έτσι όμως δεν είναι; Με αυτά τα δώρα-δολώματα, τα δώρα των ομοιοτήτων παρασυρόμεθα.. (και μία να βρεθεί, μονάχα μία πεφιλημένη, θρυαλλίδα γίνεται και ξεχύνεται η αγάπη)
Η τρυφερότητα και η φροντίδα του πατέρα μην χαθεί...ατμός…
(σαν απεικάσματα, αντίγραφα ακόμα μνήμης αγαπημένης, τολμούν συχνά να στέκουν των άλλων οι θωριές..)
Πανέμορφο πράγματι!

Καλή συνέχεια να ευχηθώ κι εγώ.

Νατάσα Ζαχαροπούλου είπε...

αγαπητή Ignis καλησπέρα.
Σε παρακολουθώ στίς "συζητήσεις" του "ποιείν" και έχω εκτιμήσει πολύ τις απόψεις και τις θέσεις σου. Γι' αυτό καί χάρηκα όχι μόνο με τα ιστολόγιά σου που εν τω μεταξύ ανακάλυψα, αλλά και με τό πέρασμά σου από εδώ.

Μένω σε μιά λέξη του σχολίου σου: απεικάσματα.

καίρια λέξη.

ευχαριστώ