Σάββατο, 26 Απριλίου 2008

Seamus Heanny: Απόδοση στα ελληνικά τεσσάρων ποιημάτων του

Valediction
**********

Lady with the frilled blouse
And simple tartan skirt,
Since you left the house
Its emptiness has hurt
All thought. In your presence
Time rode easy, anchored
On a smile; but absence
Rocked love's balance, unmoored
The days. They buck and bound
Across the calendar,
Pitched from the quiet sound
Of your flower-tender
Voice. Need breaks on my strand;
You've gone, I am at sea.
Until you resume command,
Self is in mutiny.

*****************************

Αποχαιρετισμός
***************

Γυναίκα με τη ζαρωμένη μπλούζα
και την απλή παρδαλή φούστα,
απ' όταν άφησες το σπίτι
το κενό του έχει πληγώσει
κάθε σκέψη. Με την παρουσία σου
ο χρόνος ίππευε ήσυχα, αγκυροβολούσε
σ' ένα χαμόγελο αλλά η απουσία
τάραξε του έρωτα την ισορροπία, ξεβάλτωσε
τις μέρες. Κλωτσοπήδησαν
στο ημερολόγιο,
υψώθηκαν απ' τον ήσυχο ήχο
της λουλούδινης
φωνής σου. Πρέπει να σταματήσει ο ξεπεσμός μου᾿
έφυγες, έχω πελαγώσει.
Ως να ξαναπροστάξεις,
είμαι σε ανταρσία.

Waterfall
*********

The burn drowns steadily in its own downpour,
A helter-skelter of muslin and glass
That skids to a halt, crashing up suds.

Simultaneous acceleration
And sadden braking; water goes over
Like villains dropped screaming to justice.

It appears an athletic glacier
Has reared into revearse: is swallowed up
And regurgitated through this long throat.

My eye rides over and downwards, falls with
Hurtling tons that slabber and spill,
Falls, yet records the tumult thus standing still.

*****************************************

Καταρράκτης
*************

Η καύτρα πνίγεται οπωσδήποτε στη δική της καταιγίδα,
σύνθεση γυαλιού και μουσελίνας
που γλιστράει σε μιά παύση, σπάζει τον αφρό.

Ταυτόχρονη επιτάχυνση
και ξαφνικό σταμάτημα᾿ ξεχειλίζει το νερό
όπως οι φαύλοι ουρλιάζοντας ρίχτηκαν στη δικαιοσύνη.

Εμφανίζεται ένας πάγος σάν αθλητής ογκώδης
που έχει υψωθεί μες στην αντιστροφή: καταπίνεται
κι εξεμείται από τούτον τον μακρύ λαιμό.

Τό βλέμμα μου ιππεύει πάνω και κάτω, πέφτει με
τόνους που κινούνται βίαια, που σιαλίζουν καί χύνονται,
πέφτει, ακόμα καταγράφει τη βοή, έτσι μένοντας ακόμη.

******************************************************


Lovers on Aran

The timeless waves, bright, sifting, brokeen glass,
Came dazzling arround, into the rocks,
Came glinting, sifting from the Americas

To possess Aran. Or did Aran rush
To throw wide arms of rock around a tide
That yielded with an ebb, with a soft crash?

Did sea define the land or the land the sea?
Each drew new meaning from the waves' collision
Sea broke on land to full identity

**********************************************

Εραστές στο Άραν
*****************

Τα αιώνια κύματα, φωτεινά, κοσκινισμένα, σπασμένο γυαλί,
ήρθαν θαμβώνοντας τα γύρω, εισχώρησαν στους βράχους,
ήρθανε λάμποντας, κοσκινισμένα απ' την Αμερική

να κατακτήσουν το Άραν. Ή μήπως το Άραν όρμησε
να ρίξει την ανοιχτή βραχώδη του αγκαλιά απ' την παλίρροια γύρω
που με την άμπωτη τραβήχτηκε, σε σύγκρουση απαλή;

Προσδιόρισε η θάλασσα τη στεριά ή η στεριά τη θάλασσα;
Κάθε καινούργιο νόημα πήρε από τη θραύση των κυμάτων.
Θάλασσα και στεριά ενώθηκαν τη φύση τους κρατώντας.

*****************************************************

Synge on Aran
*************

Salt off the sea whets
the blades of four winds.
They peel acres
of locked rock, pare down
a rind of shrivelled ground;
bull -noses are chiselled
on cliffs.
Islanders too
are for sculpting. Note
the pointed scowl, the mouth
carved as upturned head
full of drownings.
There
he comes now, a hard pen
scraping in his head;
the nib filed on a salt wind
and dipped in the keeping sea.

*****************************

Ο Synge στο Άραν
*****************

Μακρυά από τη θάλασσα η αρμύρα τροχίζει
τις λεπίδες των τέσσερων ανέμων.
Ξεφλουδίζουν στρέμματα
από κλειδωμένους βράχους, κόβουν
τη φλούδα της ζαρωμένης γης᾿
μύτες μοσχαριών λαξεύονται
στις πλαγιές.
Οι νησιώτες επίσης
είναι για γλυπτική. Πρόσεξε
το οξύ βλοσυρό ύφος, το στόμα
το χαραγμένο σαν άγκυρα στημένη ανάποδα
και το ευγενικό κεφάλι
γεμάτο πνιγμούς.
Ιδού,
έρχεται τώρα αυτός, ξύνοντας το κεφάλι του
μ' ένα σκληρό μολύβι
η μύτη πλήρης αρμυρού αέρα
βυθισμένη στη θάλασσα που μοιρολοεί.

*****************************************

Ο Seamus Heanney γεννήθηκε στο County Derry της Βόρειας Ιρλανδίας. Σπούδασε στο Queen's University στο Μπέλφαστ και μετά δίδαξε στο St Josef 's College of Education πριν αναλάβει τη θέση του Λέκτορα στο Queen's University από το 1966 μέχρι το 1972. Τον ίδιο χρόνο μετακόμισε με τη γυναίκα του και την οικογένειά του στο County Wicklow όπου εργάστηκε σαν συγγραφέας και ραδιοφωνητής, πριν αναλάβει να διδάξει στο Carysfort College, στο Δουβλίνο. Εργάζεται για ένα τρίμηνο του χρόνου στο Harvard University και από το 1989 είναι καθηγητής της Ποίησης στην Οξφόρδη. Είναι επίσης Διευθυντής στο Field Day Theatre Company στην Ιρλανδία. Ζει στο Δουβλίνο με την γυναίκα και τα τρία παιδιά τους.

Η Ποιητική Συλλογή Death of a Naturalist είναι η πρώτη του Ποιητική Συλλογή κι εκδόθηκε στο Λονδίνο κι εκδόθηκε στο Λονδίνο για πρώτη φορά το 1966 απο τον Εκδοτικό Οίκο Faber και Faber Ltd και επανεκδόθηκε το 1973, 1976, 1978, 1980, 1985, 1986, 1987, 1988 και το 1989. Επανεκδόθηκε με τροποποιήσεις το 1991.

John Millington Synge (1871-1909)

Ιρλανδός Συγγραφέας. Θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της σύγχρονης Ιρλανδικής Λογοτεχνίας. Τα έργα του εμπνέονται απο τη σύγχρονη Ιρλανδική ζωή κι είναι πολύ ρεαλιστικά, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις στο κοινό του Δουβλίνου. Κυριώτερα έραγα του είναι: "Καβαλλάρηδες στη θάλασσα" (1905), "Το πηγάδι των αγίων" (1905), "Το λεβεντόπαιδο από τη Δύση" (1907) κ.α. Έγραψε και το ταξιδιωτικό "Το νησί του Άραν".

Άραν.

Δυό ομάδες νησιών του Ατλαντικού, κοντά στις Δυτικές ακτές της Ιρλανδίας.


*********************************

Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Ύφος, τεύχος 2, Χειμώνας 1996
Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Ομπρέλα, τεύχος 32
Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Περίπλους, τεύχος 42

Δεν υπάρχουν σχόλια: