Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Λητώς Σεϊζάνη: Ναύπλιο, Έκθεση Boissonas



Αυτό το φεγγάρι
Σχεδόν πανσέληνος πίσω απ’τα σύννεφα
Σ’έναν ουρανό ακόμα υγιή
Ουδόλως μυστηριακό ή αλλόφρονα
Μας καθοδήγησε για λίγο
Χωρίς τη γνωστή του βιασύνη
Επάνω απ’τα Κυκλώπεια της Αργολίδας μέρη
Σε τόπους Μυκηναϊκούς μοναδικούς
Ανείπωτα επιβλητικούς
Αρχαίους, παλαιολιθικούς

Είχε προηγηθεί μια ευδαιμονική ημέρα Παραδείσου
Σ’όλα τα βήματα του πνεύματος
Σε κάθε ερώτημα ηθικό ή απαγορευμένο
Σε κάθε δίλημμα κοινότοπο ή παιδικά αγνό
Αλλοίμονο, πέρασαν μέχρι και οι Ερινύες
Να πουν με τη σειρά τους τα δικά τους
Να στρίψουνε τη βίδα τους κι αυτές

Η μέρα αυτή τα είχε όλα
Μια ανακεφαλαίωση ήταν, μια περίληψη
Είχε τη θάλασσα την ταραγμένη με τα κύματα
Είχε τη γενναιότητα που φεύγει από τ’ανθρώπινα
Και τη μικρότητα που σκύβει το κεφάλι
Θέλοντας να ελέγξει της στιγμής την πιο ελάχιστη υποδιαίρεση

Κι αν φώτιζε μέσα απ’τα σύννεφα η σελήνη
Δεν προσπαθούσε, όμως, να μας κρίνει
Έμοιαζε πιο πολύ με υπενθύμιση
Με μιαν απόπειρα να στείλει ισορροπία
Στης άρρωστης ή κουρασμένης μας ζωής την τρικυμία

Ήταν η νοσταλγία για όσα είχε συγκρατήσει μια φωτογραφία
Ασπρόμαυρη, του χίλια εννιακόσια τρία
Ήταν όλη η ψυχή που άλλαζε πορεία
Κι αναζητούσε όπως πάντα τη θρησκεία
Την βίαιη απομάκρυνση από την τρυφηλή ζωή
Την αποτίναξη της ενοχής
Την διακοπή των λογισμών
Και την επιστροφή σε μια λιτή πορεία
Μέσα από δρόμους σκολιούς και σκοτεινούς
Και φορτωμένους και φανταχτερούς
Το μόνο που ήθελε η ψυχή ήταν η υγεία

Αυτό ήταν η προσευχή, αυτό ήταν η αναμονή
Αυτό ήταν τα μαρτύρια, αλλότρια και οικεία
Αυτό ήταν η συγχώρηση, η άτακτη υποχώρηση
Παράδοση του σώματος, υποταγή, μοιρολατρεία
Αλλοίμονο, αυτό ήταν το αδιέξοδο
Αυτό η απορία
Και η λύση που ίσως να δοθεί
Εις την των Άλπεων εκείθεν Γαλατία

(23/10/2010)


[Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή "Το αντίδοτο της λύπης"]

[Η Λητώ Σεϊζάνη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Ιταλική Φιλολογία στο ΑΠΘ και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει συνεργαστεί σαν μεταφράστρια με πολλά περιοδικά, με εταιρείες και με έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει μεταφράσει διάφορα λογοτεχνικά έργα από τα αγγλικά και τα ιταλικά. Έχει ασχοληθεί περισσότερο με τους συγγραφείς Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Από το 2010 συνεργάζεται με την ιστοσελίδα peopleandideas.gr σαν συντάκτρια και επιμελήτρια κειμένων ενώ έχει δημιουργήσει και μια δικής της (litoseizani.com). "Ο προϊστορικός λέων της Κέας" είναι η τέταρτη ποιητική της συλλογή. Γράφει επίσης διηγήματα. Στα αρχεία του υπολογιστή της υπάρχουν δυο ανέκδοτα μυθιστορήματα και μερικά κείμενα για παιδιά. (Πηγή Biblionet)]

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Αγαθοκλή Αζέλη: Απόπειρα Σελευκιδών

















Αναθηματική ανάγλυφη η Ζηνοβία
Τον θεατή κοιτάζει και δεν βλέπει
Βαρύτιμα στολίδια στο κεφάλι στο κορμί
Του εφημέρου βασιλείου της Παλμύρας
Λίθινη μες στην άμμο της ερήμου μνήμη


 [Ο Αγαθοκλής Αζέλης γεννήθηκε το 1963 στη Μηλιά Μετσόβου. Σπούδασε στην Αθήνα, στη Φιλοσοφική Σχολή, και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Από το 1997 διδάσκει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει βραβευτεί από το αυστριακό κράτος για τη μετάφραση αυστριακής λογοτεχνίας στα ελληνικά. Ποιήματά του δημοσιεύτηκαν στη "Λέξη", στην επετηρίδα "Τρικαλινά" και σε γερμανική μετάφραση στον δίγλωσσο συλλογικό τόμο "13 Schreiber schreiben". Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές "Νύχτες στο θρυμματισμένο ενυδρείο", 2008, και "Εωθινές επιγνώσεις", 2011.]

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Στέπα Ι



Ἀτέλειωτη στέπα. Εὐτυχῶς ἦταν Ἄνοιξη καί τ’ ἀγρωστώδη πράσινα. Κι ὕστερα μίλια καί μίλια σταροχώραφα κοντοβλάσταρα, τόσο πυκνοφυτεμένα πού τό βλέμμα δέν χώραγε στό ἐνδιάμεσο.
Τρεισήμισι χιλιάδες χιλιόμετρα σ’ ἑπτά ἡμέρες. Μοιράζονταν τή χαύνωση καί τήν ὑπνηλία ἀπό τό βουητό τοῦ κινητήρα, τό νανούρισμα ἀπό τή μονότονη χροιά τῆς φωνῆς τοῦ ξεναγοῦ μέ τά ἑλληνικά τῆς διασπορᾶς. Μοιράζονταν ἐπίσης τήν ἀνοίκεια ἀπόσταση πού ἁπλώνει ἡ σιωπή τῆς οἰκειότητας. Κάθονταν δίπλα. Πιό κοντά δέν θά μποροῦσαν. Στιγμές-στιγμές ἀκόμη καί οἱ ἀνάσες τους μπερδεύονταν ποιοῦ ποιά.
Ἐδῶ καί χρόνια, ἀπό τήν ἀρχή τῆς γνωριμίας τους, ἔδειχναν κοντά. Ἀλλά σπανίως συνεννοήθηκαν. Κι ἄς περίσσευε ἡ ἀγάπη. Δέν γνώριζαν φαίνεται τόν τρόπο της. Αὐτή ἡ ζωή ἀναμετάξυ τους μᾶλλον ἐπῆγε στράφι.
Θά μποροῦσαν καί νά μή ξαναβρεθοῦν. Ἴσως ἦταν εὐκαιρία νά θάψουν ἐδῶ στά ματωμένα χώματα (ὅπου, ὅταν τά ὑνία ὀργώνουν, συχνά ξεχαρβαλώνονται, καθώς σπᾶν σ’ ἀναποκάλυπτες ἀκόμη καί σήμερα ταφόπλακες τῶν προγόνων) τή στοργή, τό θάλπος κι ὅσα πού ἀνάμεσά τους, ἄν καί φιλοξενήθηκαν προσωρινά, στήν οὐσία μεῖναν ἀνέστια. Ἴσως μέ τό νά γίνουν βορά στά ὄρνια ὅσα δέν μοιράστηκαν, ἐπιτέλους χρήσιμα, ἔπιαναν τόπο.

[Πρώτη Δημοσίευση: Περιοδικό Στέπα, τεῦχος 7]

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Kathleen Raine: (Ἕνα ἀπό τά) Tρία Ποιήματα γιά τήν Ἐνσάρκωση *


* Ἀπόδοση στά ἑλληνικά Νατάσα Κεσμέτη
** Στήν μνήμη τοῦ ἐκδότη τῶν Ὕψιλον Θανάση Χαρμάνη.







Ποιός στέκεται στήν πόρτα μου μέσα στή θύελλα καί τή βροχή
Στό κατώφλι τῆς ὕπαρξης;
Κάποιος πού περιμένει ὥσπου νά τόν προσκαλέσεις
Ἀπό τήν ἄδεια νύχτα.
Εἶσαι ἕνας ξένος, ἔξω στή θύελλα,
Ἤ μ' ἔχει ἀνακαλύψει ὁ ἐχθρός μου
Στήν ἄκρη τῆς ὕπαρξης;
Δέν εἶμαι ξένος πού στέκεται στήν πόρτα
Οὔτε ἐχθρός ἔρχεται στήν κρύφια νύχτα,
Εἶμαι τό παιδί σου, στό σκοτάδι καί στόν φόβο
Στό χεῖλος τῆς ὕπαρξης.
Πήγαινε πίσω, παιδί μου, στή βροχή καί τή θύελλα,
Γιατί σ' αὐτό τό σπίτι ὑπάρχει λύπη καί πόνος
Στή νύχτα τῆς μοναξιᾶς.
Δέν θά κάνω πίσω ἐξ αἰτίας τῆς λύπης καί τοῦ πόνου
Γιατί μέσα ἡ ἀληθινή μου ἀγάπη θρηνεῖ
Καί περιμένει τόν ἐρχομό μου.
Σύρε πίσω, παιδάκι μου, στό κενό τῆς νύχτας
Γιατί σ' αὐτό τό σπίτι κατοικεῖ ἡ ἁμαρτία καί τό μίσος
Στό χείλος τῆς ὕπαρξης
Δέν θά κάνω πίσω ἐξ αἰτίας τοῦ μίσους ἤ τῆς ἁμαρτίας
Στό χείλος τῆς ὕπαρξης
Δέν θά ἀποσυρθῶ γιά τό μίσος ἤ τήν ἁμαρτία
Δέν θά κάνω πίσω γιά τήν λύπη ἤ τόν πόνο,
Γιατί μέσα ἡ ἀληθινή μου ἀγάπη πενθεῖ
Στό κατώφλι τῆς νύχτας.


[Kathleen Raine (1908-2003)]